داغ بی تو زیستن

 

مسابقه فوتبال در زمین مستطیل شکلی به مدت 90 دقیقه بین دو تیم

 

انجام می شه . در این زمان مشخص اعضای دو تیم سعی می کنند تا

 

هرجور شده گل بزنند و بازی را ببرند. هرکدوم از بازیکنان

 

خصوصیت خاصی دارند. بعضی ها خیلی سریع هستند و بعضی ها

 

صدمه می زنند. بعضی ها از روی اصول و تکنیکی که آموزش دیده

 

اند پیش می رند و بعضی ها با فکر و مهارت خاص خودشون . 

 

 بعضی ها خونسرد ، بعضی ها عصبی و پرخاشگر. بعضی ها

 

جوانمردانه بازی می کنند ، بعضی ها ناجوانمردانه و هدف این مسابقه

 

 

را فقط و فقط گل زدن می دانند به هر صورتی که شده و البته بعضی

 

ها هم ستاره می شند و اسمشون ماندگار. بر عکس بعضی ها هم با

 

کارهای نسنجیده به دیگران لطمه می زنند و تلاش اونارو هدر می

 

دهند و البته نام این افراد هم در ذهن و یاد می ماند.

 

 

زندگی هم یه جورایی مثل مسابقه فوتباله. برای بعضی ها زندگی شکل

 

محدودی داره و از خطی که دور خودشون کشیدند پاشون رو فراتر

 

نمی ذارند و از اینکه مبادا تغییری در زندگیشون بوجود بیاد هراس

 

دارند و تمام سعیشون رو می کنند تا به اصطلاح آب ازآب تکون

 

نخوره . طبق برنامه همیشگی از خواب بیدار می شند، طبق برنامه

 

همیشگی کارهاشون رو انجام می دند و روزها را  یکی پس از دیگری

 

به یه شکل می گذرانند . نه خلاقیتی و نه تغییر و تحولی . نه

 

پیشرفتی و نه جنب و جوشی . کسالت آوره.

 

 

برای بعضی آدما زندگی محدود نیست یعنی حد و حدودی نداره . برای

 

اونا زندگی یه مسیر صعودیه.  باید رفت بالا و بالاتر . راه برگشت یا

 

توقف بی جهت هم وجود نداره.

 

 

 از شکل و بعد زندگی که بگذریم می رسیم به مدت زمان فوتبال که

 

برای همه 90 دقیقه است اما مدت زندگی برای همه یکسان نیست و

 

البته هم هرچقدر که طولانی باشه مثل باد می گذره .

 

 

از جنبه رقابتی که بخواهیم مقایسه کنیم می بینیم که زندگی هم نوعی

 

مسابقه است و بازنده و برنده داره. بعضی ها با یه اشتباه زندگیشونو

 

می بازند و برخی هم با استفاده از فرصتهای کوچک و بزرگ پیروزی

 

رو از آن خودشون می کنند. فقط کسی که گل می زنه برنده نیست

 

بلکه اونائی که خوب بازی می کنند برنده واقعی هستن. اونایی که به

 

اخلاق و اصول پایبندند ،ا ونایی که خونسرد و حساب شده حرکت می

 

کنند قصد این افراد این نیست که به هر قیمتی که شده برنده بشند اما

 

با کارهایی که انجام می دند اسمشون خود بخود جاودانه می مونه.

 

برخلاف این اشخاص کسانی هستند که دوست دارند هر طور شده فاتح

 

 

میدان باشند . حق و ناحق می کنند ، راست و دروغ ، گناه و ثواب و

 

خلاصه خودشون رو به آب و آتیش می زنند تا هدف و نیتشون رو

 

عملی کنند که در واقع ارزش چندانی نداره.

 

 

از همه حرفا که بگذریم مسابقه فوتبال یه امتیاز نسبت به زندگی داره

 

 

و اون وقت اضافه ایه که در آخر بازی حساب می شه . توی همین

 

چند دقیقه یا چند ثانیه آخر همه سنگ تموم می گذارند و نهایت

 

 

تلاششون رو می کنند تا کم کاری یا اشتباهاتشون رو جبران کنند. اما

 

در پایان زندگی وقت اضافه وجود نداره. زمانهای تلف شده به شما

 

پس داده نمی شه و جبرانی در کار نیست تا آنگاه که وقت مرگ فرا

 

رسد.

در آن حال انسان نادم می شه و می گه :" خدایا منو به دنیا برگردون

 

تا شاید عملی صالح به جبران گذشته به جا آورم." و به او خطاب می

 

شه که هرگز چنین نخواهد شد.

 

پس قدر این فرصتها رو بدونیم ، از ثانیه های عمر بهترین بهره رو

 

ببریم و اجازه ندیم که بیهوده بگذرند.